Από την καρδιά της Ιεράς Πόλεως του Μεσολογγίου μέχρι το πόντιουμ μιας από τις πιο ιστορικές φιλαρμονικές της χώρας μας, η πορεία του Ανδρέα Χασιώτη αποδεικνύει πως το ταλέντο, όταν συνοδεύεται από ήθος, πειθαρχία και αφοσίωση, δεν γνωρίζει ηλικιακά όρια. Γεννημένος μόλις το 2002, ο νεαρός καλλιτέχνης έχει καταφέρει ήδη να ξεχωρίσει ως κορυφαίος τρομπετίστας, λυρικός ερμηνευτής, αλλά και ως ο νέος αρχιμουσικός της Φιλαρμονικής Ληξουρίου. Σε μια εφ’ όλης της ύλης κουβέντα, ο Ανδρέας Χασιώτης μας μιλά για τις μουσικές του ρίζες, την ευθύνη της μπαγκέτας, την αγάπη του για την τρομπέτα και το τραγούδι, καθώς και για το προσωπικό του όραμα που παραμένει πάντα αλληλένδετο με τον τόπο που τον γέννησε.

• Αντρέα ξεκίνησες το μουσικό σου ταξίδι από  τα δικά μας χώματα εδώ στην Ιερα Πόλη του  Μεσολογγίου και πλέον σε πολύ νεαρή ηλικία  αναλαμβάνεις την θέση του αρχιμουσικού στην  ιστορική φιλαρμονική του Ληξουρίου. Πώς  νιώθεις για αυτήν την μετάβαση και πόσο  πιστεύεις ότι σε έχουν διαμορφώσει  καλλιτεχνικά οι ρίζες σου; 

Χαίρεται Ελπίδα, σε ευχαριστώ πολύ για την  φιλοξενία.
Νομίζω ότι αυτή η μετάβαση είναι κάτι που με  γεμίζει χαρά, αλλά και μεγάλη ευθύνη. Το να  αναλαμβάνω σε τόσο νεαρή ηλικία τη θέση του  αρχιμουσικού σε μια ιστορική φιλαρμονική,  όπως αυτή του Ληξουρίου, που κρατάει από το  1836 και έχει περάσει από 40 κύματα, είναι 

σίγουρα μια σημαντική στιγμή για μένα και ένα  μεγάλο βήμα στην καλλιτεχνική μου πορεία. Παράλληλα, δεν μπορώ να μην σκέφτομαι από  πού ξεκίνησαν όλα. Το Μεσολόγγι και οι  άνθρωποί του ήταν το πρώτο μου μουσικό  περιβάλλον και οι ρίζες μου έχουν παίξει πολύ  σημαντικό ρόλο σε αυτό που είμαι σήμερα.  Φυσικά, σε όλη αυτή την πορεία καθοριστική  ήταν και η στήριξη της οικογένειας μου. Οι  αρχές, η αγάπη και η εμπιστοσύνη που μου  έδωσαν όλα αυτά τα χρόνια, αλλά και ο τρόπος  με τον οποίο στάθηκαν δίπλα στα όνειρα και  στους στόχους μου, είναι κάτι που δεν θεωρώ  καθόλου δεδομένο. Εκεί έμαθα να αγαπώ τη  μουσική, να δουλεύω με επιμονή και πειθαρχία  και κατάλαβα από νωρίς τη σημασία της  προσπάθειας και της συνέπειας. 

Όσο κι αν προχωράω και ανοίγονται νέοι  δρόμοι μπροστά μου, δεν ξεχνώ ποτέ από πού  ξεκίνησα. Το Μεσολόγγι, οι άνθρωποί του και φυσικά η οικογένειά μου είναι κομμάτια της  πορείας μου και θα παραμείνουν πάντα φάρος  για μένα. 

• Από το 2021 είσαι Α’ κορυφαίος τρομπετίστας  στην Underground Youth Orchestra και έχεις  την ευκαιρία να έχεις εμφανιστείς σε  σημαντικές αίθουσες του εξωτερικού. Τι είναι  αυτό που σε κέρδισε στην τρομπέτα και τι  σημαίνει για σένα να εκφράζεσαι μέσα από  αυτό το όργανο; 

Δόξα τω Θεώ, είχα την ευκαιρία να  συνεργαστώ και να μάθω πολλά πράγματα  μέσα από τη σύμπραξή μου με την Underground  Youth Orchestra, αλλα φυσικά και άλλες .Νομίζω όμως πως την τρομπέτα δεν τη βρήκα  εγώ, αλλά εκείνη εμένα. Ακόμα θυμάμαι τη  μέρα που πήγα στη Φιλαρμονική για να  διαλέξω όργανο. 

Αυτό που με γοητεύει περισσότερο είναι ο  ιδιαίτερος ρόλος που έχει μέσα σε ένα  μουσικό σύνολο. Είναι ένα όργανο που μπορεί  να βρίσκεται μπροστά και να ξεχωρίζει, αλλά  ταυτόχρονα είναι ικανό να συνοδεύσει με  λυρισμό και ευαισθησία. Αυτή η αντίθεση είναι κάτι που με γοητεύει και  είναι ένας από τους λόγους που συνεχίζω να  εξελίσσομαι μέσα από εκείνη. 

• Εχεις συνεργαστεί με σπουδαίους μαέστρους  διεθνούς φήμης, όπως ο Christoph Eschenbach  και η Catherine Larsen-Maguire, και έχεις  βρεθεί στο πλευρό σημαντικών νεανικών  συμφωνικών ορχηστρών. Πόσο διαφορετική είναι η δική σου οπτική για τη μουσική τώρα  που περνάς από τη θέση του μουσικού, στο  πόντιουμ, κρατώντας την μπαγκέτα και  έχοντας την ευθύνη να καθοδηγήσεις και να  εμπνεύσεις ένα ολόκληρο σύνολο;ή αλλιώς  Έχοντας συνεργαστεί με σημαντικούς  μαέστρους και συμφωνικές ορχήστρες, πώς  αλλάζει η σχέση σου με τη μουσική τώρα που  βρίσκεσαι εσύ στο πόντιουμ; Τι σημαίνει για  σένα να κρατάς την μπαγκέτα και να έχεις την  ευθύνη να καθοδηγήσεις ένα ολόκληρο σύνολο; 

Σίγουρα η οπτική αλλάζει αρκετά. Ως μουσικός  έχεις την ευθύνη του δικού σου ρόλου μέσα  στο σύνολο, ενώ από το πόντιουμ καλείσαι να  έχεις μια συνολική εικόνα και να ακούς τη  μουσική σαν ένα ενιαίο σύνολο.

Οι συνεργασίες μου με διάφορους μαέστρους  ήταν πολύ ωφέλιμες για μένα, καθώς μέσα από  αυτές είχα την ευκαιρία να παρατηρήσω  διαφορετικούς τρόπους προσέγγισης και  διεύθυνσης και να μάθω πολλά. Τώρα, από τη  θέση του αρχιμουσικού, προσπαθώ να  αξιοποιήσω όλα αυτά που έχω αποκομίσει,  αλλά ταυτόχρονα να διαμορφώσω τη δική μου  προσέγγιση και τον δικό μου τρόπο  διαπαιδαγώγησης. 

Για μένα, το πιο σημαντικό είναι η επικοινωνία  με τους μουσικούς. Η μπαγκέτα από μόνη της  δεν αρκεί. Χρειάζεται να μπορείς να δώσεις  μια κατεύθυνση, να εμπνεύσεις και να  δημιουργήσεις ένα σύνολο που να λειτουργεί  πραγματικά ως ομάδα το οποίο σε εμπιστεύεται. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο  στοίχημα για μένα κάθε φορά που βρίσκομαι  στο πόντιουμ. 

• Πέρα από την πορεία σου στην τρομπέτα,  δραστηριοποιείσαι έντονα και στο λυρικό  τραγούδι, ερμηνεύοντας μάλιστα έργα  Ελλήνων συνθετών σε πρώτες παγκόσμιες  εκτελέσεις. Πώς συνδυάζεται αυτή η  φωνητική διάσταση της τέχνης σου με την  οργανική σου ταυτότητα και πώς είναι να  δίνεις ζωή σε συνθέσεις που ακούγονται για  πρώτη φορά; 

Το λυρικό τραγούδι είναι μια διαφορετική  πλευρά της μουσικής μου πορείας, αλλά  θεωρώ πως συνδέεται με την τρομπέτα  περισσότερο απ’ όσο ίσως φαίνεται. Και στις  δύο περιπτώσεις υπάρχει η ανάγκη να  υπηρετήσεις τη μουσική, να κατανοήσεις αυτό  που θέλει να πει ο συνθέτης και στη συνέχεια  να το αποδώσεις με τον δικό σου τρόπο.

Αυτή την περίοδο, μάλιστα, προετοιμάζομαι για  μια δημιουργία οπου θα παρουσιαστεί σε  πρώτη παγκόσμια εκτέλεση, με αφορμή τα 200  χρόνια από την Ηρωική Έξοδο του Μεσολογγίου. Για μένα έχει ιδιαίτερη σημασία,  καθώς πρόκειται για τον τόπο όπου μεγάλωσα  και που αποτελεί τη βάση της πορείας μου.  Είμαι πολύ χαρούμενος και συγκινημένος που  θα έχω κι εγώ τη δική μου συμμετοχή σε αυτή  τη σημαντική στιγμή. 

• Εχοντας γεννηθεί μόλις το 2002 έχεις ήδη  διανύσει μια καλλιτεχνική διαδρομή που  πολλοί θα ζήλευαν πιο είναι το μεγαλύτερο  όραμα για το μέλλον σου και τι συμβουλές θα  έδινες σε ένα νέο παιδί που θα ήθελε να  αφιερώσει τη ζωή του στη μουσική;

 Όραμά μου είναι να συνεχίσω να εξελίσσομαι,  όχι μόνο ως μουσικός αλλά και ως άνθρωπος.  Να μπορώ μέσα από τη μουσική να δημιουργώ, να επικοινωνώ και, αν είναι δυνατόν, να αγγίζω  έστω και λίγο τους ανθρώπους που με ακούν.  Πιστεύω ότι η μουσική είναι ένα μεγάλο ταξίδι  γνώσης και πνευματικής καλλιέργειας και όσο  προχωράς, τόσο περισσότερο καταλαβαίνεις  ότι έχεις ακόμη πολλά να μάθεις. 

Σε ένα νέο παιδί που θέλει να ακολουθήσει τη  μουσική θα έλεγα να αγαπήσει πραγματικά  αυτό που κάνει και να έχει πίστη. Πίστη στον  Θεό, στον εαυτό του και στη διαδρομή που έχει  επιλέξει. Να δουλεύει με συνέπεια, να έχει  υπομονή και να μην αφήνει μια αποτυχία ή μια  δυσκολία να τον κάνει να σταματήσει. Η  μουσική θέλει θυσίες, αλλά αν την αγαπάς  πραγματικά, όλα αυτά αποκτούν νόημα. Και πάνω απ’ όλα, να παραμένει ταπεινό και να μην  ξεχνά ποτέ από πού ξεκίνησε.

Η συνομιλία με τον Ανδρέα Χασιώτη αφήνει μια αίσθηση αισιοδοξίας για το μέλλον της ελληνικής μουσικής σκηνής. Ένας νέος άνθρωπος που συνδυάζει την καλλιτεχνική ωριμότητα με την ταπεινότητα, υπενθυμίζοντάς μας πως οι μεγάλες διακρίσεις ξεκινούν πάντα από τη βαθιά αγάπη για την τέχνη και τον σεβασμό στις ρίζες μας. Του ευχόμαστε ολόψυχα κάθε επιτυχία στα νέα του καθήκοντα στο Ληξούρι, καθώς και στις επερχόμενες εμφανίσεις του, συνεχίζοντας να μας εμπνέει με το πάθος και τη συνέπεια του.